بادندانهایی به رنگ خون

وچنگالهای سبز

ازسایه های خورشید بالا می روی

باقلبهای دریده

وآبشارهای خون

ای مقدسترین معجزه ی هستی

در گودترین نگاه تو

زندگی بسان درختی می روید

درحجم بی اندازه ی کوهستان

رهایت نمی کنم شبیه هم

خانه ام بو بلندای تاریکیها

ایستاده ام در آستانه ی خاموشی

شبیه من خانه ات را بدوش می کشی

ای گرگ !ای پرنده ی خوشبختی!!

شعر：حسنعلی ترنج(گرگ کوهستان)